Ze ervaart dat er weerstand is bij het verhaal van het slachtoffer omdat iedereen denkt: iedere ouder wil het beste voor zijn kind. Het is moeilijk te geloven dat dat soms niet zo is. “Instanties willen vaak neutraal zijn en in het midden staan. Maar dat is heel ingewikkeld voor slachtoffers, dat maakt hen onveilig. Ook wat slachtoffers over de kinderen vertellen, kan bij de andere ouder terechtkomen en daarmee de kinderen onveilig maken. Het wil natuurlijk niet zeggen dat je iedereen die stelt slachtoffer te zijn, altijd moet geloven. Natuurlijk zijn er ook mensen die je in willen zetten voor hun eigen gewin. Het is daarom nodig dat iedereen die zich in het werkveld met psychisch geweld bezighoudt, voldoende zaken doet. Je moet hier je specialiteit van maken. Dan begrijp je het systeem, en kun je dat onderscheid maken. Dat is op alle plekken nodig, bij de rechtbank, bij de Raad voor de Kinderbescherming, bij het OM, bij de Jeugdbescherming. Je hebt bulk nodig. Ik leer iedere dag nog van nieuwe situaties. Psychisch geweld heeft een grote verscheidenheid aan verschijningsvormen. Je moet begrijpen wat de effecten kunnen zijn op volwassenen en kinderen. Je moet voldoende tijd hebben. Je moet doorvragen op details. Als je patronen wilt begrijpen, moet je heel goed kijken naar de onderlinge communicatie, naar de appjes die worden uitgewisseld. Lopen de kinderen op eieren? Durven ze zich vrij te bewegen? Durven kinderen zelf besluiten te nemen die passen bij hun leeftijd? Je kunt niet zoveel met wat een kind zegt. Daar zou je nooit op afgaan als je iets van intieme terreur begrijpt, want dan weet je dat een kind zich vaak niet vrij voelt  om te praten.”